کتاب مظلومی گمشده در سقیفه جلد اول نقدی بر قرائت های وحدت اسلامی در سال های اخیر

مقدّمه استاد سیّدمحمّد ضیاءآبادی بر چاپ اوّل و دوم کتاب بسمه تعالى شأنه این تألیف شریف را با دقّت مطالعه کردم و آن را مجموعه ای یافتم که به انگیزه ی اعتقاد متقن به اساس مکتب تشیّع که تنها جلوه گاه روشن اسلام است گردآوری شده و با تتبّع و تحقیق بسیار قابل تقدیر توأم با صدق و اخلاص و صفا به نقد و بررسی شبهات پرداخته و با شور و عشق و محبّت شدید به دفاع از حریم ولایت اهل بیت رسول عليهم الصّلاة و السلام برخاسته است.

آنچه که شدیداٌ مایه تأسف است این است که مشاهده می شود افرادی که یک عمر از سفره ی گسترده ی اهل بیت اطهار علیهم السّلام ارتزاق کرده اند و به حکم عقل و شرع، موظّف به تحکیم اساس مکتب آن انوار مقدّس عرشی می باشند، مع الاسف، نمک نشناسی کرده و با قیافه ای حقّ به جانب و با حربهی موذیانه و غلط انداز دفاع از حریم «وحدت اسلامی!» دست به کار تضعیف و بلکه تخریب ارکان مذهب حقّ تشیّع گردیده و یکی از دو رکن اصیل مذهب راکه «تبرّي» یعنی بیزاری جستن و اظهار تنفّر از دشمنان اهل بیت علیهم السّلام است زیر سؤال برده و آن را مخالف قرآن و سنّت! قلمداد می کنند.

گاهی منصب امامت را جدا و مستقلّ از منصب خلافت ارائه می نمایند و گاهی در اصول اعتقادی نیز اعتقاد اصلی و فرعی ساخته و اعتقاد به امامت را یک اعتقاد فرعی اجتهادپذیر معرّفی می کنند که منکر آن نیز مجتهد معذور است و در نزد خدا مأجو!! و احياناً رفتار و گفتار امام امير المؤمنين على علیه السّلام را در برخورد با خلفا توجیه افتراآمیز کرده و آن حضرت را کاملاً راضی از خلافت آنها نشان می دهند! گوئی فریادهای آن امام مظلوم را که از قلب دردناکش برخاسته است نشنیده اند که می فرماید: ... حَتّىٰ اِذا قَبَضَ اللهُ رَسِولَهَ _صلّی اللهُ علیه وآله_رَجَعَ قَو۫مّ عَلَى ال۫اَع۫قابِ وَ غالَت۫هُمُ السُّبُلِ و اتَّكَلُوا عَلَى ال۫وَلائِج وَ وَصَلُوا غَي۫رَ الرَّحِمِ وَ هَجَروا السَّبَبَ الَّذي اُمِرُوا بِمَودَّتِهِ وَ نَقَلُوا ال۫بِناءَ عَن۫ رصِّ أساسِهِ فَنَبَو۫هُ في غَي۫رِ مَو۫ضِعِهِ مَعادِنُ کُلِّ خَطِيئَةٍ و أب۫وابُ كُلِّ ضارِبٍ في غَمْرَةٍ قَدْ مارُوا في الحَيْرَةِ و ذَهَلُوا فِی السَّكْرَةِ عَلىٰ سُنَّةٍ من آلِ فِرْعَوْنَ مِنْ مُنْقَطِع اِلَى الدُّنْيا راکِنٍ اَوْ مُفارِقٍ لِلدّينِ مُبایِنٍ(نهج البلاغه فيض، خطبه 150 پایان قسمت دوم).

تا هنگامی که خداوند، رسول خود_صلّی اللهُ علیه وآله_ را قبض روح فرمود، گروهی به قهقرا برگشتند و راهها(ی گمراهی) آنان را به هلاک انداخت، بر آراء و افکار نادرست خویش اعتماد نمودند و از غیر رَحِم و خویشاوند (رسول اکرم) متابعت کردند (امام به حقّ را خانه نشین کرده و دیگران را که شایستگی خلافت نداشتند روی کار آوردند) و از سبب (وسیله ی هدایت یعنی اهل بیت رسول) که مأمور به دوستی او بودند، دوری کردند و ساختمان (دین و ایمان) را از بنیاد استوارش انتقال داده و آن را در جائی که سزاوار نبود بنا کردند؛ آنان معدن های همهی گناهان و درهای ورود به هرگونه جهالت و حیرتند. با سرگردانی و حیرت در رفت و آمد بودند و در بیهوشی (نادانی) به روش پیروان فرعون (از عذاب اخروی) غافل بودند. گروهی از آخرت چشم پوشیده به دنیا متوجّه شدند و گروه دیگر از دین دست کشیده (از هدایت) جداگشتنده».

توجه به این نکته بسیار لازم است که مسئله ی تحقیق دربارهی مذهب حقّ که ضروری ترین عامل حیاتی برای جامعهی اسلامی است و ارائه مدارک صحّت و اصالت آسمانی آن مذهب به مردم و روشن نمودن فکر نسل جوان نسبت به اصول و مبانی آن و دفاع از حریم مقدّسات آن، غیر از مسئله ی ایجاد اختلاف و تولید تشتّت در افکار و فتنه انگیزی بین گروهها است که متأسفانه افرادی به بهانهی حفظ وحدت و اتّحاد، از بحث درباره ی حقائق مذهبی و تجزیه و تحلیل مسائل مربوط به معتقدات و معارف، سخت می گریزند و احیاناً بحث کنندگان در این گونه مطالب را هم متّهم به فتنه انگیزی و تفریق کلمه ی امّت و ایجاد رخنه و شکاف در حصار جمعیت می نمایند.

گوئی این حقیقت را نادیده می گیرند که اتّحادی که عقلاً و شرعاً ممدوح و مقدّس است،اتّحادی است که بر مرکز حقّ تشکیل گردد و بر محور حقّ بچرخد و گرنه اتّحاد بر باطل به فرض تحقّق) اتّحاد نامقدّسی خواهد بود و نتیجه ای جز زیان و تباهی و پوچی نخواهد داشت.

و طبیعی است که اول باید حقّ را شناخت و سپس مردم را دعوت به اتّحاد بر محور حقّ کرد و این، نیاز به بحث و تحقیق همه جانبه ای در مذهب دارد تا معلوم شود که: «فَماذا بَعْدَ الحَقَ الّا الضَّلالُ» (1): آیا پس از حقّ جز ضلالت و گمراهی چیزی هست؟ حال، مجموعه ی حاضر که حاصل زحمات یک سالهی جمعی از جوانان فاضل مؤمن متعهّد می باشد از روی حقّ و انصاف باید گفت: نشأت گرفتهی از ایمان و حبّ شدید نسبت به مقام اقدس ولایت و امامت امام امیرالمؤمنین علی و اهل بیت رسول عليهم الصّلاة و السلام است.