در بخشی از کتاب میخوانیم:
«تنهاراه، حسین است؛ با امام حسین به همهجا میتوان رسید.
عاشورا را باید بهعنوان «تنها راه» برای نجات بشر دانست و نه راهی از میان راههای دیگر. باید فهمید که تنها راه، حسین است. امام حسین را صرفاً بهعنوان «یک راه» دانستن، شناختی نیست که به ظهور منجر شود؛ او «تنها راه»ی است که در آخرالزمان میتوان یافت. این درک بزرگ را اصحاب امام حسین در سال 61 هجری تجربه کرده بودند. برای همین وقتی امام، رخصتِ رفتنشان داد و با اینکه استدلال بر رفتنشان هم درست مینمود، اما بیتابانه به پای حسین افتادند، زیرا راهی و جایی دیگر جز او نمیشناختند. راز عظمت شهدای کربلا را در فهم این مطلب دقیق و عمیق باید دانست.
انسان 250 ساله را باید در مدار و محوریت امام حسین دید، آنچنان که خود اهل بیت، ماجرای امام حسین را اینگونه میدیدند. قرآن را نیز با این تقریر باید دید. قرآنی میتواند عامل نجات و سعادت باشد که در وادی عاشورای امام حسین تلاوت شود و الا در سال 60 هم قاریانی بودند که کرسی تدریس و تلاوت خود را بر همراهی با امام عاشورا ترجیح دادند و در مدینه ماندند؛ اما از میان همه قاریان آن دوران، امام حسین، حبیب و تلاوتش را ستود. «لله درک یا حبیب! لقد کنت فاضلا تختم القرآن فی لیله واحده». تلاوتی که در فراغت و عزلت و عافیتِ مدینه نبود و خود را به وادی ولایت کربلا رسانده بود و در حریم حسینی قرار گرفته بود. لذا دل رباترین قرآن را هم از حنجره بریده حسین بر فراز منبر نیزه ها باید شنید و از تحلیلهای بعضا قرآنی امثال شمر و عبیدالله بن زیاد و احنف بن قیس ها در لابلای کلامشان نباید واهمه ای داشت که این تلاوتها «وَلَا یزِیدُ الظَّالِمِینَ إِلَّا خَسَارًا»(الإسراء/82) است.
تنها با امام حسین میتوان فتحالفتوح عالم را به دست گرفت؛ آنچنانکه حتی امام عصر هم به این ابزار نیرومندِ عاشورا برای ظهورش محتاج است. راهی جز حضرت حسین نیست و چه خوب که راهی جز او نیست!
آنچه به زیارت نگاهتان خواهد آمد، مجموعهای منظومهوار از «نگاهی دوباره» و «فهمی دیگرگونه» از کربلاست که در آثار عاشورایی «زیر خیمه حسین» به لطف حضرتش دریافته و منعکس شده و در این سطور در منظومهای کاملتر و جامعتر، اجازه حضور و اذن بروز یافته است.»
مرکزیت، عاشوراست و از آنجا باید به عرصه های دیگر نظری و نیز عزیمتی داشت.
تنها با امام حسین میتوان فتح الفتوح عالم را به دست گرفت آنچنان که حتی امام عصر هم به این ابزار نیرومندِ عاشورا برای ظهورش محتاج است.
راهی جز حضرت حسین نیست و چه خوب که راهی جز او نیست!
فهرستی از مباحث:
- با امام حسین به «درک بهتر قرآن» می توان رسید
- با امام حسین به « فهم انسان 250 ساله» می توان رسید
- با امام حسین به «وادی سلوک» می توان رسید
- با امام حسین به «حریم تربیت» می توان رسید
- با امام حسین به «قله رفیع تمدن» می توان رسید
- با امام حسین به «محضر علم» می توان رسید
- با امام حسین به «عرصه اقتصاد مقاومتی» می توان رسید
- با امام حسین به «سرزمین اندیشه ورزی و تفکر خلاق» می توان رسید
- و البته تنها و تنها با امام حسین به این سرفصلها میتوان رسید...
مولف :حجت الاسلام سید علی اصغر علوی
نشر : انتشارات بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق( سدید)
-230x250.jpg "کتاب پنجره های تشنه: روزنوشت های انتقال ضریح جدید امام حسین علیه السلام از قم به کربلا")
