کتاب نهضت حسینی در پرتو قرآن روضه های قرآنی

مطالعه کتاب «نهضت حسینی در پرتو قرآن» که از آن با عنوان روضه‌ای قرآنی یاد می‌شود، برای فعالان فرهنگی و روحانیون توصیه می‌شود، زیرا تلاش شده است که از حوادث کربلا، نمونه‌هایی که با قرآن تطبیق منطقی دارد به دور از ذوقیات بیان شود.

در این کتاب به مباحثی نظیر شاخصه‌های قیام امام حسین (ع)، جلوه‌هاى قرآن در کربلا، شیوه‌های نهی از منکر ارزیابی یاران، امام حسین در قرآن، یقین یاران امام حسین (ع)، تبعیض نژادی ممنوع، پیروی از شیطان، عامل سقوط انسان، نقش زنان در کربلا، سفارش‌های پیامبر در جنگ و … اشاراتی شده است. در بخشی از این کتاب درباره نماز امام حسین (ع) در روز عاشورا می‌خوانیم: امام حسین نه تنها خود نماز خواند، بلکه نمازهاى نمازگزاران را نماز کرد. در حدیث مى‌خوانیم: سه چیز موجب قبولى نماز است: حضور قلب، نماز نافله و تربت سیدالشهدا. امام حسین به خواهرش زینب فرمود: در نمازت مرا فراموش نکن و به من دعا کن. نماز باید در جامعه و علنى اقامه شود «اَقِیمُوا الصَّلاَه» و امام حسین (ع) با آنکه مى‌توانست در خیمه نماز بخواند و با اینکه نمازش شکسته بود، در مقابل جمعیت نماز بپا داشت. هنگام اقامه نماز در ظهر عاشورا، حدود ۳۰ تیر به سوى حضرت رها شد، یعنى در برابر هر کلمه از حمد و رکوع و سجده، تقریباً یک تیر به سوی امام پرتاپ شد.  به راستى نماز چیست که عصر تاسوعا هنگامى که به سیدالشهدا اعلام حمله مى‌شود، حضرت طى چند نوبت گفت‌وگو جنگ را یک روز به تأخیر مى‌اندازند «أنّى اُحِبّ الصَّلاه» و مى‌فرمایند: من نماز را دوست دارم. بسیارى از ما نماز مى‌خوانیم، ولى چقدر نماز را دوست داریم؟

عناوين اصلي كتاب شامل:

اشاره؛ فهرست مطالب؛ مقدمه؛ شاخصه هاي قيام امام حسين عليه السلام؛ امام حسين عليه السلام و شهادت؛ نقش شهادت در فرهنگ؛ اُولي الامر كيست؟ حسين يا يزيد؟؛ امام حسين عليه السلام ، جلوه كلام الهي؛ انگيزه خالصانه؛ انتخاب آگاهانه؛ حركت امام حسين بر اساس قرآن؛ قيام براي اصلاح جامعه؛ حركت امام حسين براي امر به معروف؛ جلوه هاي قرآن در كربلا؛ عزّت و ذلّت در كربلا؛ نماز و امام حسين؛ قرآن و ستايش مجاهدان؛ زيارت در قرآن؛ زيارت عاشورا در سايه قرآن؛ عوامل حادثه كربلا؛ شيوه هاي نهي از منكر؛ ارزيابي ياران؛ امام حسين در قرآن؛ كينه ها و عقده ها؛ يقين ياران امام حسين عليه السلام؛ دينداري خيالي يا واقعي؛ جنگ بين حق و باطل؛ جشن و شادي غافلانه؛ شهادت، بي هراس از ملامت؛ پذيرش توبه؛ نگاه ملكوتي؛ تبعيض نژادي ممنوع؛ شب عاشورا؛ ورود امام به كربلا؛ ايثار اباالفضل؛ سخنراني هاي حضرت زينب در كوفه و شام؛ پيروي از شيطان، عامل سقوط انسان؛ بزرگواري يا خباثت؟؛ عفو و اغماض؛ آغازگر جنگ نباشيم؛ كربلا و امام حسين، زنده جاويد؛ ايثار ويژه و پاداش ويژه؛ يادگارهاي پيامبر؛ امام حسين، كشتي نجات؛ رضايت به ظلم، شريك در ظلم؛ امام نار و امام نور؛ خواندن قرآن بر سر ني؛ استفاده از فرصت براي هدف هاي مقدس؛ مبارزه جدي با طاغوت؛ انجام هر كار، به بهترين وجه؛ نقش زنان در كربلا؛ كمي جمعيت دليل سكوت نيست؛ نقشه دشمن، نقش بر آب؛ امام حسين، اسوه بشريت؛ سفارش هاي پيامبر در جنگ؛ دل آرام در كربلا؛ پايداري در دينداري؛ نور خدا خاموشي ندارد؛ جان فشاني همراه با نگراني؛ مقايسه كربلا و ماجراي يوسف؛ پيامبران و نصرت الهي؛ فلسفه عزاداري؛ تجليل بزرگان در قرآن؛ بركات عزاداري؛ وظيفه عزاداران؛ تعظيم شعائر ديني؛ گريه بر شهيد؛ شهادت بي نظير تاريخ؛ آيه اي مناسب روضه حضرت مسلم عليه السلام؛ آيه اي مناسب روضه عطش؛ آيه اي مناسب روضه حضرت علي اصغر عليه السلام؛ آياتي مناسب روضه حضرت علي اكبر عليه السلام؛ آيه اي مناسب روضه حضرت قاسم عليه السلام؛ آيه اي مناسب روضه حضرت اباالفضل عليه السلام؛ آيه اي مناسب نماز امام حسين عليه السلام در كربلا؛ آيه اي مناسب روضه اصحاب امام عليه السلام؛ آيه اي مناسب روضه آتش زدن خيمه ها؛ آيه اي مناسب روضه اسارت؛ آيه اي مناسب روضه حضرت زينب سلام الله عليها؛ آيه اي مناسب روضه حضرت رقيه سلام الله عليها؛ تقسيم كار امام حسين عليه السلام و حضرت زينب سلام الله عليها

گزیده ای از کتاب نهضت حسینی در پرتو قرآن:

زیارت در قرآن :

قرآن به کسانی که به دیدار پیامبر می روند، سه بشارت می دهد:

اول: پیامبر به زائران خود سلام می کند. (وَ إِذا جاءَکَ الَّذینَ یؤْمِنُونَ بِآیاتِنا فَقُلْ سَلامٌ عَلَیکُمْ)

دوم: خداوند بر خود، رحمت بر این افراد را واجب کرده است. (کَتَبَ رَبُّکُمْ عَلی نَفْسِهِ الرَّحْمَهَ)

سوم: اگر این زائران در اثر جهالتی که برخاسته از غرائز بوده مرتکب خلافی شده اند، با اصلاح و توبه، قطعاً از مغفرت خداوند بهره مند خواهند شد. (أَنَّهُ مَنْ عَمِلَ مِنْکُمْ سُوءاً بِجَهالَهٍ ثُمَّ تابَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَحیمٌ)

زیارت، مصداق مودّت و مزد رسالت و تشکر از نعمت نبوت است.

زیارت، مقایسه انسان ناقص با انسان کامل است.

زیارت، نشانه معرفت و مودت و امید به شفاعت است.

زیارت، تشکر از زحمات زیارت شونده است.

زیارت، مرکز اجتماع کسانی است که هدف واحدی را با محوریت مردان الهی دنبال می کنند.

زیارت، پاسخ به فطرت انسان هاست. انسان به طور فطری دنبال یک الگوست که به او عشق بورزد و خود را به او برساند.

زیارت، به انسان می آموزد که آن قهرمان گمشده تو رهبران معصوم الهی هستند که همه نوع سختی را تحمل کردند و حتی خون خود را نثار کردند تا مردم را از انحراف و شر طاغوت ها برهانند. «وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِیکَ لِیسْتَنْقِذَ عِبَادَکَ مِنَ الضَّلَالَهِ وَ الْجَهَالَه».

زیارت، هشدار به ستمگران است که اگر اولیاء الله را به شهادت رساندید ما با محبت و معرفت و مودت دست از آن ها برنخواهیم داشت.

زیارت به انسانیت پیام می دهد که ما نمی گذاریم خون های مقدس شهداء فراموش شود.

یکی از اصولی که قرآن بر آن اصرار دارد، عشق به خوبان و خوبی ها و تنفّر از بدان و بدی هاست.

قرآن می فرماید: از ابراهیم بیاموز که چگونه از عموی منحرف خود اظهار بیزاری کرد؛ (فَلَمَّا تَبَیَّنَ لَهُ أَنَّهُ عَدوٌّ لِلَّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ إِنَّ إِبْرَاهِیمَ لأَوّاهٌ حَلِیمٌ)(1) آن گاه که برای ابراهیم آشکار شد که او دشمن خداست از او بیزاری جست، با آنکه ابراهیم بسیار دلسوز و بردبار است.

پیامبر 9 مأمور است که به مشرکان بگوید: (إِنَّنِی بَرِیءٌ مِمَّا تُشْرِکُون)(2) من از آنچه شما شریک خدا قرار می دهید، بیزارم.

سوره ی برائت نشان گر آن است که تنها علاقه به خوبی ها کافی نیست، بلکه باید با بیان و فریاد، گفتن و نوشتن، نامه و ناله و اشک و عمل، از بدیها بیزاری جست و نسبت به آنها ابراز تنفر کرد.

هر سال میلیون ها مسلمان در سرزمین منی در کنار خانه ی خدا به پیروی از ابراهیم علیه السلام در سه روز پشت سر هم، به سوی نماد شیطان، 49 سنگ پرتاب کرده و از شیطان و شیطان نماها برائت می جویند.

جالب آنکه بعد از پرتاب سنگ ها به سوی شیطان، این دعا را می خوانند: «خدایا حج من را قبول کن» که این رمز آن است که قبولی حج با طرد شیطان وشیطان نماها همراه است.(صفحه 45 و 46 کتاب)

مولف : حجت الاسلام قرائتی

ناشر : انتشارات مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن